Radosław Sikorski urodził się 23 lutego 1963 w Bydgoszczy. Rodzice Sikorskiego, pracowali w biurach projektów. Uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy. Był dobrym uczniem, a z angielskiego prymusem i laureatem ogólnopolskiej olimpiady. W liceum pełnił funkcję przewodniczącego uczniowskiego komitetu strajkowego. Chciał studiować anglistykę na UJ, a wcześniej przez parę miesięcy szlifować język w Anglii. Dostał turystyczny paszport, bo liceum ukończył rok wcześniej niż rówieśnicy i nie upominało się o niego wojsko. W Anglii zamieszkał u znajomych babci, pracował w pubie i hotelowej recepcji. Już 6 października 1981 r., po sygnale z Polski, że SB interesuje się jego kolegami, wystąpił o azyl polityczny. We wniosku pisał o wyrzuconych z wojska stryjach, o swojej odmowie udziału w 1-majowych pochodach i działalności w KPN oraz w Ruchu Młodej Polski. Ujawnił nawet swój konspiracyjny pseudonim "Tomasz Nałęcz". Pozytywną decyzję otrzymał w połowie 1982 r. Otrzymał stypendium socjalne i studiował w Pembroke College, jednym z 38 kolegiów należącym do Oxford University, gdzie otrzymał tytuł licencjata a później magistra na kierunku "Politics, Philosophy & Economics". Po studiach, w latach 1986-1989, był korespondentem wojennym brytyjskich "Spectatora" i "Observera" w Afganistanie, Angoli i Jugosławii. W 1989 roku wrócił do kraju i chciał się zaczepić w jakiejś dobrej redakcji. Jego znajomy, ówczesny szef działu europejskiego "The Economist" powiedział mu, że tygodnik ma w Warszawie korespondentkę, ale ona niedługo wraca do Stanów i tam wychodzi za mąż. On sam był wtedy związany przeszło 4 lata z Olivią Williams - studentką Newnham College, aktorką, która dziś jest znaną postacią w Hollywood. Znajomość z amerykańską korespondentką - Anne Applebaum, miała więc charakter czysto dziennikarski. Anne Applebaum urodziła się 24 lipca 1964 w Waszyngtonie. Jej ojcem był dobrze zarabiający prawnik pracujący w prestiżowej, międzynarodowej, korporacji prawniczej Covington & Burling. Matka pracowała w największym prywatnym muzeum sztuki amerykańskiej - Corcoran Gallery of Art. Anna ukończyła z wyróżnieniem Yale zdobywając tytuł licencjata i London School of Economics uzyskując tytuł magistra. Niedługo po poznaniu przez Radosława Anny w 1989 roku zaczął się rozpadać mur berliński. Anna i Radosław jadą do Berlina zobaczyć początki końca muru na własne oczy. Po upadku muru berlińskiego Anna i Radosław wyznają sobie miłość. W latach 1990-1991 Radosław Sikorski był warszawskim korespondentem "The Sunday Telegraph". Od 1990 roku był też doradcą do spraw inwestycji w Polsce Ruperta Murdocha, właściciela koncernu medialnego News Comporation. W latach 90-tych Radosław wraz z Anną Applebaum spotykają się towarzysko z Małgorzatą Bocheńską, cenioną telewizyjną publicystką, w jej "Salonie 101". Poznają jej ówczesnego męża Jana Parysa. Parys w 1992 roku zostaje ministrem obrony i proponuje Sikorskiego na swojego zastępcę. Wiceministrem obrony był przez 100 dni. Po upadku rządu Jana Olszewskiego zakłada rodzinę z Anne Applebaum i wraz z całą rodziną odbudowuje zakupiony przez rodziców w 1989 roku za 1200 dolarów dworek w Chobielinie. Mają dwóch synów: Aleksandra i Tadeusza. Od 1 października 1992 do 17 lutego 1995 Wojskowe Służby Informacyjne, kierowane przez Bronisława Komorowskiego, niepokojąc się między innymi jego podwójnym obywatelstwem, inwigilowały Radosława Sikorskiego, nadając akcji kryptonim "Szpak". Teczka z materiałami zgromadzonymi w czasie akcji "Szpak" została odtajniona i upubliczniona przez Radosława Sikorskiego w 2006. W tym samym roku zrzeka się także obywatelstwa brytyjskiego. Pod koniec 1997 r. Sikorski zostaje wiceministrem spraw zagranicznych u ministra Bronisława Geremka, a następnie u Władysława Bartoszewskiego. W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych. W roku 2002 dostaje ofertę pracy w Amerykańskim Instytucie Przedsiębiorczości w Waszyngtonie oraz stanowisko dyrektora wykonawczego Nowej Inicjatywy Atlantyckiej. Podczas pobytu w Waszyngtonie w 2004 roku żona Sikorskiego, Anne Applebaum zdobywa dziennikarskiego Oscara – Nagrodę Pulitzera za książkę „Gułag”. W 2005 r. Sikorski wraca do krajowej polityki i 31 października zostaje zaprzysiężony na ministra obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 16 listopada 2007 roku zostaje powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska. Aktualnie rodzina Sikorskich mieszka w dużym, 170 metrowym, mieszkaniu w Warszawie.

W latach 90-tych Radosław Sikorski wraz z Anne Applebaum spotykają się towarzysko z Małgorzatą Bocheńską, wpływową telewizyjną publicystką. Poznają jej ówczesnego męża Jana Parysa. Nie ukrywa prawicowych poglądów, wstępuje do Ruchu Odbudowy Polski. Parys w 1992 roku zostaje ministrem obrony i proponuje Sikorskiego na swojego zastępcę. Sikorski opowiada się za szybką integracją Polski ze strukturami NATO. Ostro atakuje Wałęsę za upadek rządu Jana Olszewskiego. Toczy spory ze środowiskiem "Gazety Wyborczej", które obwinia o klęskę prawicy w wyborach z 1993 r. Są i wątki osobiste, bo uważa, że to "GW" swoimi uwagami o jego podwójnym obywatelstwie, tajemniczych źródłach dochodów na studiach, podróżach i sponsorach, zasugerowała istnienie w jego życiorysie niejasnych, wręcz agenturalnych wątków. W latach 1998–2001 w rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem spraw zagranicznych. 25 września 2005 został wybrany do Senatu jako kandydat Komitetu Wyborczego Prawa i Sprawiedliwości w okręgu bydgoskim. Kadencję rozpoczął 20 października tego samego roku, w Senacie VI kadencji był członkiem komisji spraw zagranicznych. 31 października 2005 został zaprzysiężony na ministra obrony narodowej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a 14 lipca 2006 w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 5 lutego 2007 podał się do dymisji. W mediach jako przyczynę dymisji sugerowano konflikt z szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem. Została ona przyjęta przez premiera Jarosława Kaczyńskiego. Oficjalnie powodem przyjęcia dymisji była negatywna ocena Ministerstwa Obrony Narodowej po przeprowadzeniu przeglądu resortów na przełomie 2006 i 2007, jednakże jeszcze 16 stycznia 2007 przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, minister Przemysław Gosiewski twierdził, że Radosław Sikorski ma poparcie premiera i zostanie w rządzie. Prezydent 7 lutego 2007 odwołał go z urzędu, powołując na ministra obrony narodowej dotychczasowego szefa swojej kancelarii Aleksandra Szczygłę. 12 września 2007 ogłosił, że będzie kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej z okręgu bydgoskiego. W wyborach, które odbyły się 21 października tego samego roku, otrzymał 117 219 głosów i zdobył mandat posła na Sejm VI kadencji. 16 listopada tego roku, został powołany na stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska.

Po studiach, w latach 1986-1989, był korespondentem wojennym brytyjskich "Spectatora" i "Observera" w Afganistanie, Angoli i Jugosławii. Swoje doświadczenia opisuje w książce pt. "Prochy świętych. Afganistan czas wojny". Od 1990 do 1992 był doradcą Ruperta Murdocha do spraw inwestycji w Polsce. W latach 1990–1991 pełnił funkcję warszawskiego korespondenta "Sunday Telegraph". Był redaktorem cyklu publikacji analitycznych pt. European Outlook, a także organizatorem konferencji międzynarodowych. Jest autorem książek wydanych w kilku językach, m.in. Prochy Świętych (nt. wojny w Afganistanie), The Polish House – an Intimate History of Poland. Publikował w "Rzeczpospolitej", "National Review", "The Spectator", "The Wall Street Journal", "Sunday Telegraph". Występował jako ekspert w sprawach stosunków międzynarodowych w telewizjach polskich (TVP, TVN24) i zagranicznych (CNN, Fox News, BBC World, Voice of America). W TVP prowadził program pt. "Wywiad Miesiąca", w którym rozmawiał ze znanymi politykami światowymi. Od 2002 do 2005 był członkiem rzeczywistym American Enterprise Institute w Waszyngtonie i dyrektorem wykonawczym Nowej Inicjatywy Atlantyckiej przy AEI. Nowa Inicjatywa Atlantycka powstała w 1996 r. na Zamku Królewskim w Pradze pod patronatem prezydenta Vaclava Havla. Postawiła sobie za cel przekonanie elit zachodnich do otwarcia zachodnich instytucji dla nowych demokracji. To, co wydaje się nam teraz oczywiste, rozszerzenie NATO i Unii Europejskiej, jeszcze w połowie lat dziewięćdziesiątych wcale oczywiste nie było. Trzeba było o to walczyć. Nowa Inicjatywa Atlantycka była dość skuteczna w przekonaniu elit amerykańskich do rozszerzenia NATO, a za tym poszło rozszerzenie Unii Europejskiej.

Radosław Sikorski wiceministrem obrony był przez 100 dni. Czas ten wspomina jako ciężką walkę ze skomunizowaną generalicją i z nienaruszonymi przez solidarnościowy przełom wojskowymi służbami. Także jako ważny etap walki o Polskę w NATO oraz o to, by w ręce prezydenta Lecha Wałęsy nie dostała się broń atomowa. Wycofywano ją wtedy z Ukrainy do Rosji i parę osób chciało, by ładunki klasyczne w polskich rakietach operacyjno-taktycznych zastąpić atomowymi. Ministra Parysa parokrotnie wzywano do Belwederu, gdzie – jak opowiada – w wąskim gronie: Wałęsa, Wachowski (minister stanu), Wawrzyniak (ówczesny szef WSI) i ks. Cybula (prezydencki kapelan notujący każde słowo), domagano się od niego, by dał na to pieniądze. Jak długo mógł, zwlekał. Wiedział, że broń atomowa w rękach takich osób jak Wachowski może mieć fatalne skutki. Kiedy już nie mógł, Parys wysłał wiceministra Sikorskiego z wizytą do włoskiego sztabu generalnego, co było tylko pretekstem. Kulisy misji Sikorski ujawnił w książce "Strefa zdekomunizowana". W Rzymie, poprzez o. Hejmę, skontaktował się z sekretarzem papieża ks. Dziwiszem, a ten zorganizował mu audiencję u Jana Pawła II. Po paru tygodniach Belweder o broni atomowej zapomniał.